domingo, 25 de xuño de 2017

CARNICER E O RESCATE DE ANTONIO FERNÁNDEZ MORALES


Ramón Carnicer, un vilafranquino e berciano, foi un dos primeiros en redescubrir a figura Antonio Fernández Morales, autor do que no 2017 se cumpre o seu bicentenario. Fíxoo indirectamente ao traballar sobre a figura de Mariano Cubí y Soler na súa obra  Entre la ciencia y la magia. Mariano Cubí. publicado en 1969.

Tras un longo silencio, como o que acompañou ata hai ben pouco tempo ao cantor do Bierzo en galego, sería de novo un berciano nesta ocasión de Cacabelos, J. A. Balboa de Paz quen incorpora a Antonio Fernández Morales ao elenco de escritores decimonónicos no seu interesante traballo "Liberales y progresistas en la literatura berciana del XIX" (1996).

 A partir dese momento bercianos e galegos serían quen de reivindicar ao autor e a ubicación digna entre os autores da literatura contemporánea do Rexurdimento galego antes de Rosalía de Castro e pouco despois do precursor X.M. Pintos, seguindo a estela do erudito galego e berciano Martín Sarmiento e o seu "Coloquio das 1200 coplas galegas" .


No seu libro sobre Cubí, Carnicer introduciu un capítulo máis literario que veraz no que describe o encontro entre o frenólogo amigo dos dialectos e o propio Antonio no Hotel Comercio en 1847. Foi a súa singular, inaugural e brillante homenaxe ao autor dos Ensayos Poéticos en dialecto berciano e o primeiro precedente dos estudos, eventos e celebraciois que se veñen realizando nos últimos anos. Feliz intuición a de Ramón Carnicer neste rescate e consecuencia lóxica do seu compromiso sempre atento a enriquecer coas súas semblanzas o legado das distintas personalidades da cultura berciana ao longo dos tempos.

No capítulo número 12 do libro de Carnicer, como confesa o mesmo autor ( cremos que con máis retranca que rigor) foi produto da consulta dunha única fonte bibliográficaQUINDóS, Fermín: Memorias (manuscrito inédito en poder del autor).  Carnicer faise eco tamén das palabras do propio Cubí na introdución ao libro que “enfáticamente, hace constar que acaso el berciano habría nacido, vivido y muerto como individualidad idiomológica sin tener ningún monumento escrito, a no haber él incitado Fernández Morales a escribir sus ensayos poéticos”.

Morales no Prólogo da súa obra editada en 1861 e escrito en castelán deixou dito ao respecto: 
“ Tampoco hubiera llevado a cabo la composición de los que ahora me hacen quebrantar aquel propósito, si para ello no hubiera sido vivamente estimulado por mi excelente amigo, el eminente frenólogo y filólogo D. Mariano Cubí y Soler, cuando en años ya remotos tuve la inapreciable satisfación de conocerle. Las reiteradas, honoríficas deferencias de marcada estimación y cordial afecto con que me ha distinguido siempre y mi tan vivo como justo deseo de complacerle, sirvanme ahora de escusa siquiera para abordar unha empresa que, si bien quizá sencilla y facilmente accesible a las ricas dotes y admirables facultades intelectuales de cualquiera de nuestros distinguidos poetas contemporáneos, ha dado en mis manos el pálido resultado ya previsto, corroborando en el terreno de la práctica mis previas desconfianzas y fundados temores.” 


Ningún comentario:

Publicar un comentario